Laatste week Italië

Zaterdag 21 oktober

Vandaag regendag. We zijn lekker op de camping gebleven. Eind van de middag hebben we geprobeerd de jarige kleinzoon in Los Angeles te bellen, maar de verbinding was erg slecht, dus dat was een fiasco. Het voordeel van een paar dagen op een plek blijven staan is, dat je kennismaakt met de ‘buren’. De Nederlanders uit de verbouwde brandweerauto bleek een jong stel dat al een hele tijd aan het rondzwerven was. Ze hadden al eens eerder een hele tijd door Zuid Amerika gezworven met een camper. En nu waren ze met hun brandweerauto door Zuid Europa aan het gaan. Ze wilden nog naar Sicilië en vervolgens naar Barcelona varen, maar ze waren er niet zeker van of de auto het vol zou houden. Inkomsten haalden ze uit haar online baan van 25 uur per week en de verhuur van een deel van hun huis in Nederland. Een ander paar waar we mee in gesprek kwamen waren de Deense Kristine Meldal, haar Italiaanse man Michele Lucarelli en hun zoontje Noa. Zij profiteerden van de herfstvakantie van Noa om de familie van Michele weer eens te bezoeken en een week met een gehuurde camper door Zuid Italie te trekken. In Denemarken heeft hij een eigen horeca-bedrijf en zij zit in het onderwijs. Daarnaast runnen ze een B&B:  “Thewhitehousebnb” in Hundested. Ze hadden nog wat tips voor ons. Mooie bezoekjes aan Zuid Italiaanse stadjes alvorens op de ferry te stappen. We hebben afgesproken dat we ze gaan bezoeken als we in maart of april eventueel Denemarken aandoen. 

Zondag 22 oktober

Na een paar dagen luieren en genieten van de wandelingen met de honden langs het strand, nu toch maar weer eens iets toeristisch doen. Allereerst een bezichtiging aan Vieste. Een mooi stadje met hele smalle straatjes die stijl omhooglopen. Helemaal boven in het stadje een prachtig uitzicht over de baai waar de camping aan ligt.

Daarna maakten we een rondrit door “Foreste Umbra”. Dit is een enorm woud met gigantische beukenbomen. Sinds 2022 maakt het deel uit van de 10 mooiste wouden ter wereld  en het maakt sinds 2017 deel uit van UNESCO wereld-erfgoed.

Maandag 23 oktober

Aan het einde van deze week stappen we op de  ferry naar Igoumenitsa, dus hoogste tijd om verder te reizen en nog even een klein stukje van de hak van de laars te bezoeken. We reizen op ons gemak de ‘spoor’ van de laars uit langs een adembenemende route van steile krijtrotsen. Aangekomen in Manfredonia vinden we een supermarkt om wat inkopen te doen. De omgeving is meteen een stuk minder. Plat landschap met heel veel tuinbouw, maar ook veel afval langs de weg. Boukje had ons nog op een kaasboerderij gewezen waar buffel mozzarella gemaakt wordt, maar ze bleken gesloten toen we er in de buurt waren.  Bij Zapponeta slapen we een nacht op een bewaakte camperplek. Dit is de eerste keer dat we echt ontevreden zijn. Alles is vies. Een smerige entree langs barakken waar ‘s avonds werklui blijken te slapen, een strand waar we ons niet geroepen voelen om de drollen van onze honden op te ruimen, omdat we struikelen over de viezigheid van anderen.  ‘s Nachts blaffende honden, vechtende katten en ruzie makende werklui. Wat hier wel erg mooi was : overal enorme hagen van grote cactussen. Gratis vijgen plukken!

Dinsdag 24 oktober

De volgende ochtend snel weer vertrokken. Verder over de kustweg langs de zoutpannen van Margherita di Savoia en bij Barletta de snelweg op tot Bari.  Wat een vieze vuiligheid overal. De parkeerplaatsen worden gebruikt als stortplaatsen voor vuilnis. Het doet ons erg denken aan de reis die we 8 jaar geleden naar Sicilië maakten aan de westkust. Daar werd het na Napels ook te  smerig voor woorden. We waren vroeg bij Bari, dus hebben maar even gekeken hoe het er aan toe gaat bij de ferry. Voor we het in de gaten hadden waren we door de douanepost. Oeps! Dat was niet de bedoeling. Gelukkig konden we nog rechtsomkeert maken en hoefden we niet in de enorme rij met vrachtwagens te staan. We weten nu hoe het werkt.

Vanuit Bari door de binnenlanden naar Alberobello. Het landschap wordt weer mooier. Bij Alberobello maken we een omweggetje om al vast de bijzondere punthuisjes te fotograferen. Deze Trulli staan werkelijk overal. We vinden een fijne camping vlak bij het oude centrum van de stad. Op de camping maken we kennis met een Belgisch gezin met twee kinderen die dezelfde reis maken als wij, maar dan in omgekeerde volgorde. Zij moeten volgende week weer thuis zijn. De meisjes hebben 3 maanden ‘school’ online gehad en begin november zullen ze weer aan een echte klas moeten wennen.

Woensdag 25 oktober

Vandaag worden er stortbuien verwacht, dus moeten we binnenblijven. Haku vindt het maar niets. Die ligt het liefst buiten. Ook al regent het pijpenstelen. In de middag wordt het weer wat droger. Piet pakt zijn computer om de foto’s die hij de afgelopen dagen gemaakt heeft op de computer te zetten. Catastrofe!!!!! De kaart zat nog in de computer en niet in het fototoestel. Dus nu hebben we alleen de foto’s die met de telefoon gemaakt zijn …….. Sniksniksnik! 

Donderdag 26 oktober

De zon schijnt weer, tijd om nieuwe foto’s te maken. We beginnen in Alberrobello waar de oude stadskern vol trulli staat. Deze wijk behoort tot UNESCO wereld-erfgoed en wordt dus ook weer volop bezocht door hordes toeristen. Dat is natuurlijk geen punt, wij zijn zelf ook toeristen, maar waarom moeten er dan ook gelijk van die vreselijke “made in China” souvenirswinkeltjes komen?

Wij lopen door het wijkje dat inderdaad prachtig is. Vervolgens zoeken we een copyshop om de stembiljetten voor de Nederlandse Tweede Kamer te printen. Dat moet ook gebeuren. In Frankrijk mogen we niet stemmen, maar we voldoen graag aan onze plicht om dat wel voor Nederland te doen.

We rijden vervolgens naar Matera. Na een uurtje rijden vinden we in de stad een parkeerplek in een straatje in het centrum. We blijken vlak bij het grote plein met uitzicht op de in een vallei gelegen oude stad te staan. De oude stad bestaat voor een groot deel uit grotwoningen. Het doet ons erg aan Granada denken. Tot 1952 woonden er nog een paar duizend gezinnen, maar in verband met slechte hygiëne moesten de mensen hun huizen verlaten. Nu is het een bezienswaardigheid. We genieten vanaf een afstand. Op het grote plein kunnen we eindelijk ons eerste Italiaanse ijsje scoren. Dat is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Op de terugweg naar de camping maakt Piet nog even een paar van de foto’s van de trulli die overal rond Alberobello te vinden zijn. In betere en in slechtere staat, zijn ze eigenlijk net zo indrukwekkend als in het opgeknapte centrum. Het landschap ligt vol stenen. De boeren maken er knap gestapelde muurtjes van om hun akkers te beschermen. Voor het bouwen van de trullo genoeg materiaal beschikbaar.

Vrijdag 27 oktober

We liepen tegen een probleem op. Wij zetten altijd koffie op de ouderwetse methode met een snelfilter waar je heet water op schenkt. Daarvoor gebruiken we papieren wegwerpfilters. Geen seconde eraan gedacht dat in Italie de koffie toch een beetje anders gezet wordt. Dom natuurlijk. Nergens filters te koop. Niet bij hele grote supermarkten en zelfs niet bij Coolblue–achtinge winkels waar we sporadisch een ‘café americano’ apparaat zagen staan. Een experiment met hergebruik van papieren filters liep op niets uit. Wat nu? Na wat zoeken op het Internet bleek Amazon “our best friend”. Gelukkig is de pagina-indeling van Amazon over de hele wereld hetzelfde, zodat ik in mijn beste Italiaans 100 filters kon bestellen. Af te halen bij een Tabacchio in Alberobello. Het was nog even spannend of het pakket op tijd zou arriveren, maar gelukkig het was er!

Om ongeveer 10 uur verlieten we Alberrobello om via de kust weer noordwaarts te reizen naar Bari, om daar de ferry naar Igoumenitsa te pakken. Weer viel ons op dat de kust hier toch niet zo heel mooi is. Af en toe wel een klein stadje rond een mooi baaitje, maar verder werden we er niet erg enthousiast van. In een van de laatste plaatsjes voor Bari aten we in een van die stadjes een stevige lunch. De gaten in de terrasmuur vielen in de smaak bij Haku ... nu kon hij tenminste alles volgen.

Om ongeveer 16h00 waren we in de haven van Bari. Inchecken ging spoedig en al snel mochten we aan boord. We probeerden vooraf de honden nog te laten poepen en plassen, maar nergens een plukje gras te bekennen, dat ging niet werken. Dus ze zouden het 10 uur moeten ophouden ……

We hadden geboekt voor ‘camping on board’. Je kunt dan gewoon in je camper blijven tijdens de overtocht. Er waren nog een stel andere campers en we kregen een plek aan de open zijkant, zodat we vanuit de camper naar buiten konden kijken. Dat was even leuk, maar al snel werd het donker en was er niets meer te zien.

Om 8 uur aten we nog wat. En Chihiro wilde eruit. Oeps! Aan boord, in een hoek van het dek, was een soort grote kattenbak met korrels gesitueerd waar de honden hun behoefte op konden doen. Maar ja, geen gras, dus dat ging wederom niet werken. Uiteindelijk een beetje met haar rondgewandeld en toen wilde ze wel weer naar binnen.

We zouden om 5h30 aankomen in Griekenland. We wisten alleen niet zeker of dat Griekse of Italiaanse (= NL en FR) tijd zou zijn.

Zaterdag 28 oktober

Het bleek inderdaad Griekse tijd, dus dat betekende een uurtje minder slapen. We sliepen redelijk goed, al was het wat kort en erg warm, want het waaide zo hard dat een geopend dakluik of raam hard ging klepperen, dus iets open zetten was niet aan de orde. Bij aankomst waren we vrij vlot van de boot af. Op de goed verlichte kade zagen we een grasveldje, dus eerst de honden maar even verzorgen. Water drinken, eten en eindelijk plassen op het gras. We namen direct de kustweg en kwamen na een minuut of dertig aan in het havenstadje Plataria. Het was nog donker. We parkeerden de camper om te wachten tot het licht zou worden. Lekker kopje thee gezet en ontbeten (zie VIDEO "Ontbijt in Plataria").

Daarna verder langs de kust naar de campings die we uitgezocht hadden. Nou, dat was geen succes. Beide campings zagen er uit alsof het zigeunerkampen waren. Veel permanente bouwsels en daartussen hele kleine plekjes om te kamperen. Dan maar verder rijden en ergens wild gaan staan. Maar... de aanhouder wint. We hadden op de app een hele mooie camping gezien die iets verderop lag in Kastrosikia, maar die zou gesloten zijn. Toch maar even kijken. Gelukkig dat we dat gedaan hebben. We staan op camping Nissos, op een heerlijke schaduwplek onder de pijnbomen aan het strand met onze voeten net niet in zee. 

Hier blijven we even!