Schiereiland Mani en verder

6 november

Zoals gepland begonnen we aan onze toer rond Mani. We daalden af naar het Zuiden aan de westelijke kant. Mooie kleine haventjes en prachtige vergezichten, maar ook heel veel toerisme. Logisch want verder valt er niet veel te verdienen op dit schiereiland. De hotels en appartementengebouwen worden hier uit de grond gestampt. Mooie architectuur en geen torenflats, maar toch, nauwelijks een plekje langs de route dat onbebouwd was. Tussen al die bebouwing heel veel prachtige kerkjes en kapelletjes.

We dachten op ons gemak naar Vatheia te rijden. Maar ergens bleken we iets gemist te hebben en we waren al in het Zuidelijkste deel van Mani voor we er erg in hadden. Onderweg waren we al de typische ‘torens’ van de huizen tegengekomen. Vatheia is een grotendeels verlaten stad die geheel uit huizen met torens bestaat. De torens functioneerden tijdens de vele oorlogen als vluchtplaats voor de inwoners. In tegenstelling tot in San Gimignano in Toscane, hier geen touringscars vol toeristen. We waren de enige. Vlak bij de stad was een hele mooie plek om wild te kamperen met zicht op de stad, maar we vonden het nog iets te vroeg om al te stoppen, dus we reden nog wat door tot Kokkala aan de Oostkust. Daar vonden we een leuke plek aan zee waar al een camper stond. In de loop van de middag kwamen er nog twee campers bij. We hadden gezellig contact met de anderen en wisselden ervaringen en tips uit. Een van de campers kwam ook uit Frankrijk. Voor het eerst weer eens Frans spreken. We communiceren hier vooral in het Duits en Engels. Lastig : alle talen door elkaar.

7 november

De volgende dag verder, nu weer Noordelijk naar Gytheio. De oostkust van Mani vinden wij beduidend mooier dan de westkust. Een ruig landschap, weinig bebouwing en na elke bocht weer een prachtig uitzicht over zee. We reden op ons gemak door de bochten, met vele tussenstops om van de omgeving te genieten. We overnachten op camping Mani Beach (te rommelig voor een foto).

8 november

We bezochten Gytheio om wat inkopen te doen en een koffie op een terras te drinken.  Piet nam een espresso en Ineke dacht een ice coffee besteld te hebben. Maar haar “Nescafé Frappé” bleek een grote kop hete oploskoffie te zijn. Toch niet helemaal goed onthouden van vroeger. We reden verder en kwamen langs een scheepswrak. De "Dimitris" is daar in de jaren 80 gestrand en is nu een toeristische attractie. De grote laagvlakte die nu volgt staat vol met boomgaarden met allerlei citruvruchten. En natuurlijk ook de overal aanwezige olijven.

Onderweg staan steeds borden ‘overstekend wild’ De wilde zwijnen en wolven hebben we nog niet gezien. Wel vaak koeien en geiten, daar raken we aan gewend. Maar tijdens deze reis werden we verrast door een overstekende schildpad. Piet was een held en zette hem (of haar?) naar de overkant.

We rijden dwars door het volgende schiereiland naar Monemvasia. Het oudje Griekse vestingstadje was al in de 8ste eeuw een handelsnederzetting. In 1911 werd het verlaten en pas de laatste jaren wordt het stadje weer gerestaureerd. Na eerst te eten in een haven- restaurantje bezoeken we het oude stadje.

9 november

Na weer een nacht wild kamperen vervolgen we onze weg naar het Noorden. We vermijden de kustroute en maken een omweg via Geraki naar Leonidio. Dit is een verrassend mooie route. Het blijkt een ware bergetappe te zijn. Dat hadden we niet verwacht. Op een gegeven moment zitten we op 1220 meter hoogte. In het bij Leonidio behorende pritoreske havenstadje Plaka vinden we een camping waar we besluiten een tijdje te blijven. Er wordt veel regen verwacht.

Op maandag 13 gaan onze reis weer vervolgen. De grote stad Nafplion is het doel, maar of we daar blijven slapen of verder trekken richting Epidavros is nog de vraag. Het blijft heerlijk om iedere dag te kunnen beslissen waar en wanneer we stoppen en voor hoelang.