Via de Gran Sasso naar Puglia

Zaterdag 14 oktober

We verlaten Assisi en reizen op ons gemak via de S6 over Spoleto naar Terni.

Vandaar via Rieti richting l’Aquila. Wederom een mooi route door de valleien. In de verte zien we de toppen van de Gran Sasso al opdoemen. Een paar kilometer voor L’Aquila buigen we af naar het Noorden en pakken we de S 80 richting Teramo. In dit schitterende deel van het “Parco nationale del Gran Sasso” ligt het Lago di Campotosto en volgens onze app Camp4night moet daar de gelegenheid zijn om wild te kamperen. Nou dat is zo. Het overtreft onze verwachtingen. Het hele meer is omgeven door grasvelden en parkeerplaatsen, alle voorzien van voldoende vuilnisbakken en de meeste direct aan het meer. Het is moeilijk om te kiezen, maar uiteindelijk installeren we ons op een mooie vlakke plek, met uitzicht op het meer.

We staan er moederziel alleen, dus we besluiten onze nachtopstelling wel vluchtproef te maken. Dat wil zeggen: tafel en stoelen opgeborgen, alle ‘losse’ spullen zoals waterketeltje, tablets, zeep, etc. goed opgeruimd en de autostoelen in de rij-stand. Mocht er iemand komen vanavond laat of morgenvroeg die ons wegstuurt (of vervelender), dan zijn we in een wip vertrokken.

We hebben ons geen moment onveilig gevoeld en twee flinke honden in huis helpen daar ook aan mee. ‘But better safe than sorry’.

Zondag 15 oktober

We wilden langer blijven, maar er wordt flink wat regen voorspeld. We staan op ruim 1200 meter hoogte, dus lekker warm zal het dan ook niet zijn. We wijken daarom van ons plan af en gaan naar de kust. Minder regen en hogere temperaturen, dus hup, wegwezen hier.

Terug naar de S 80 en verder naar Teramo en vandaar naar Giulianova. Er zijn veel campings aan de kust, maar de meeste zijn dicht. We trekken verder naar het Zuiden naar Roseto di Abruzzi. Ook hier veel campings gesloten. We vinden er een, maar die is absoluut niet naar onze zin. Het is trouwens een uitdaging om aan de zeekant van de drukke spoorlijn te komen. Volop viaducten, maar de meeste niet hoger dan 1m80 (als je geluk hebt). Op twee plekken is de doorgang hoger, dus kunnen we er wel door. Uiteindelijk vinden we weer een onofficiële camperplek. Er staan 4 grote campers met Italianen, dus daar voelen we ons veilig genoeg. De honden moeten even wennen aan het kleine hondje van de buren, maar al snel gaat dat goed.

In de loop van de middag komt er nog een Duitse mevrouw met een verbouwd Volkswagenbusje tussen ons en de grote campers in staan.

De Italianen hebben het erg gezellig. Maar op een gegeven moment beginnen ze uitgebreid afscheid van elkaar te nemen. Tja, het is zondag…… Morgen weer aan het werk waarschijnlijk. De Duitse mevrouw komt in gebrekkig Engels aan ons vragen of wij wel blijven slapen die nacht. We kunnen haar geruststellen.

Het is trouwens opvallend hoe weinig Nederlanders of Fransen we in dit deel van Italie tegenkomen. Het zijn vooral Duisters, Zwitsers en Oostenrijkers. Grappig is wel dat, gezien ons Franse kenteken, iedereen in het Engels tegen ons begint te praten. Vaak met handen en voeten erbij. Groot is dan de opluchting als blijkt dat we Nederlanders zijn en ook Duits spreken. Dat laatste gaat trouwens steeds beter, alhoewel we nog steeds over onze woorden struikelen, de grammatica en vervoegingen ver te zoeken zijn en we ons over het ‘der, die und das’ maar helemaal geen zorgen maken.

Maandag 16 oktober

De Duitse dame trekt weer verder. Ze moet de ferry van Bari naar Patras van woensdag halen en wil per dag niet te veel reizen.

Ons bevalt het hier prima, dus we blijven. We staan vlak aan zee, honden kunnen heerlijk op het strand, en niemand die ons lastig valt. Italië is een heerlijk land voor wild kamperen. Nergens problemen. Iedereen aardig.

Op een van onze wandelingen langs het strand staat er een dame naast iets ondefinieerbaars, dat aangespoeld is. Een zeehond?? Dichterbij gekomen blijkt het een schildpad te zijn. Zijn, of haar schild is gebroken. We vermoeden dat een passerende boot met een schroef het schild geraakt heeft. De mevrouw heeft de hulpdiensten al gebeld. Die komen er aan.  We lopen verder, later op de dag is het arme dier verdwenen, waarschijnlijk opgehaald.

’S Middags rijden we naar een servicepunt voor campers, waar we de WC en vuilwatertank legen en vers water tappen. We kunnen er weer tegen.

Dinsdag 17 oktober

Er moeten hoognodig boodschappen gedaan worden en we moeten even een flink stuk rijden om de accu van de camper  en onze telefoons weer op te laden. Bij de nieuwe camper moeten we toch nog eens goed kijken naar fotocellen op het dak.

We rijden naar Teramo waar we een groot winkelcentrum hebben gezien. Gelijk even kijken voor een lekker dik vest voor Ineke, de koudere dagen komen eraan. Ze zijn er allemaal: H&M, Zara, en tal van Italiaanse kledingzaken. Na ruim een uur alle winkels te hebben bezocht maar niets te hebben gevonden vallen we neer bij een pizzeria. Daar waar je in Nederland en Frankrijk vaak uit 25 of meer verschillende soorten kunt kiezen, is in Italie de keuze niet altijd enorm. Piet neemt een Calzone en Ineke iets waarvan ze nog steeds niet weet wat het precies is, maar wat uitstekend smaakte.

We vullen onze kasten weer met etenswaren en rijden terug naar onze wilde camperplek.

Woensdag 18 oktober

Wederom en-route! We wilden eigenlijk terug naar de bergen, naar de Abruzzo-keten, maar het is nog steeds slecht weer in de bergen. We zakken dus wat zuidelijker af langs de kust. Even over een flink stukje snelweg, want de kustweg is een ramp: druk en slecht wegdek. We vervallen in herhaling: wat is het landschap weer prachtig! Ongelooflijk hoe mooi deze kant van Italie is. 

Jammer dat we de bergen niet in konden, maar de kust stelt niet teleur. We verlaten de snelweg bij Lesina. We komen in de regio Puglia en rijden door een grote vallei die vol staat met olijfbomen en velden vol allerlei soorten kool. In de vallei staan veel oude verlaten en vervallen boerderijen. Vervolgens zien we vanaf de weg een witte stad (Ischitella) liggen. Tot onze grote verbazing staat die vol met flatgebouwen. Wie zouden daar wonen? Zouden daar alleen maar land-arbeiders wonen? Wat is hier verder te doen? Misschien toerisme in de zomer, maar nu komen we geen toerist tegen.

Na twee binnenmeren gaat de vallei over in bergachtig gebied. We rijden de Gargano in. Bij Peschici rijden we in oostelijke richting naar Vieste. We worden verrast door de schoonheid van dit witte stadje. En vinden een fijne camping aan zee, die nog open is tot 28 oktober. Hier op camping “Euro 92, maar weer even een paar dagen staan.

Donderdag 19 oktober

Dagje camping: beddengoed wassen en alle apparaten opladen.

De camping staat vol met witte en grijze campers. Er staat 1 Fransman met een verbouwde rode vrachtwagen, 1 Nederlander met een verbouwde brandweerwagen. En dan wij Nederlanders in een Franse auto. Ook rood.

Vrijdag 20 oktober

Schrijven aan de reisblogger en vanmiddag naar Vieste.

We amuseren ons kostelijk.